Montpellier: La Belle
17 januari 2011 12:45
Wie de Zuid-Franse streek Languedoc bezoekt, zal Montpellier niet snel overslaan. Maar de meeste toeristen komen niet verder dan het centrale plein ‘de Comédie’ en de winkelstraatjes eromheen. Ook Lidewij van Wilgen, die toch vrijwel om de hoek woont, had na vier jaar nog niet veel meer gezien. Tot ze het echte Montpellier leerde kennen.
Beeld © ATOUT FRANCE/Catherine Bibollet
Tekst Lidewij van Wilgen
Onder de platanen schuifelt een oudere dame voort aan de arm van haar man, deze middag op de Promenade van Montpellier. Voorzichtig, omdat ze haar hoge hakken nog niet heeft willen opgeven. Een jongen met dreadlocks fietst hen voorbij. Hij heeft drie oorbellen door zijn lip en draagt een tas met een slecht opgerolde slaapzak. Op de stoeprand staat een stralende jonge vrouw in hemdje en op teenslippers. Haar vriend, met sikje, draagt hun kind. Ze staan daar, en kijken alleen maar. Voor hen een zee van rozerode dakpannen, cipressen en een enkele kerktoren. Daarachter, in de verte, schittert de Middellandse Zee. Het enige geluid is dat van een tuinman, die een toch al gemillimeterd grasveld maait.
Niemand lijkt haast te hebben in Montpellier. Toch is juist dit de snelst groeiende stad van Frankrijk. Want wie wil hier niet wonen? De zon lijkt altijd te schijnen. Het achterland is oogverblindend en op twintig minuten van het centrum sta je met je voeten in de Middellandse Zee. Er is een grote universiteit die studenten en bedrijven uit de hele wereld aantrekt. Een gedreven burgermeester koppelt al jaren het ene ambitieuze project voor stadshernieuwing aan het andere. Hier geen rondrazende scootertjes, geen lawaai of uitlaatgassen. Het hele centrum is autovrij. Mensen wandelen, fietsen, of nemen de blauwe tram die alle wijken met het centrum verbindt. Straten zijn geplaveid met zachtgeel natuursteen. Grote potten uit Anduze, te duur om in je eigen tuin te zetten, staan bij bosjes op straat. Misschien is dit wel de ideale stad.
De mooiste entree in Montpellier maak je door de borden ‘Centre Historique’ te volgen en te parkeren onder het centrale plein, Place de la Comédie. Het kostte me even om het te doorzien, maar het centrum zit heel overzichtelijk in elkaar. Het historische centrum is compact, autovrij en te belopen. Het wordt doorsneden door de belangrijkste winkelstraat (Rue de la Loge, later Rue Foch) die vanaf de Comédie omhoog loopt. Links van deze straat vind je deur aan deur winkeltjes in goed gerestaureerde, vaak middeleeuwse straatjes. De rechterhelft van het centrum is minder opgeknapt. Hier geen blinkend natuursteen maar authentieke, soms wat morsige straatjes en historische monumenten.
’s Ochtends: winkelen
Het oude centrum van Montpellier is niet toevallig intact gebleven. In plaats van de grote winkelketens in het oude stadshart te persen heeft de stad ze onopvallend weggestopt in Le Polygone, een groot winkelcentrum aan de rand van de Place de la Comédie. Zelf sla ik dit nooit over vanwege de grote FNAC-boekhandel. Als cd’s of boeken de band ‘le choix du FNAC’ dragen, kun je er bijna blind vanuit gaan dat ze goed zijn. Ook verkopers geven met banden hun eigen favorieten aan ('le choix du vendeur') en willen daar graag over vertellen. Handig: cd’s kun je direct beluisteren door ze met hun streepjescode tegen een zuil te houden.
Na het overdekte Polygone is het een verademing de kleine straatjes aan de linkerkant van het centrum in te gaan. Koop heerlijke chocolade in grote plakken of chocoladeolijven bij l’Atelier du Chocolat in de Rue d’Etuves.
Even verderop, verstopt in de smalle Rue en Condeau, vind je Etat d’Ame, een verrassende interieur- en cadeauwinkel met achterin een schitterend bogenplafond. Rue de l'Ancien Courrier is de smalle straat waarlangs vroeger de postkoets reed. Nu is hij bekleed met glanzend natuursteen en vind je deur aan deur winkeltjes waarbij alleen de oude architectuur het al interessant maakt om binnen te kijken. De chiquere winkels van de grote modemerken vind je in de Rue Foch, op weg naar de Arc de Triomphe.
Een laatste bijzondere winkel, die ikzelf tot nu toe voorbij was gelopen, tref je in de rechterhelft van het centrum. In de Rue de l'Aiguillerie 33 is een schijnbaar minuscuul speelgoedwinkeltje, Pomme de Reinette, dat vooral marionetten en poppenhuismeubels lijkt te verkopen. Eenmaal binnen blijkt echter zaal na zaal zich aanéén te rijgen. De collectie is uitputtend en echt origineel. Op de etage is zelfs een klein museum met antiek speelgoed.
Midi: tijd voor eten & drinken
Vlak achter de schouwburg, in een donker straatje, bevindt zich één van de bestbewaarde geheimen van Montpellier: Restaurant les Bains. Op een verweerde voorgevel zijn de letters nog leesbaar: dit is een badhuis uit 1762. Door een klein poortje ga je naar binnen om uit te komen op een binnenplaats met palmbomen en kleurig gedekte tafels. Om je heen zijn serres waarachter de poortjes naar de kleedkamers van destijds bewaard zijn gebleven. Tweehonderd jaar lang, tot 1962, waren deze baden in gebruik. Daarna heeft de eigenaresse de deuren op slot gedaan en jarenlang bouwafval en huisvuil op de binnenplaats gestort. Alleen de palmbomen staken nog uit boven de laag vuil die de nieuwe eigenaar aantrof. Natuurlijk was dit de redding van het gebouw; alles bleek nog in de oorspronkelijke staat en is als zodanig gerestaureerd. Een aanrader om uitgebreid, erg goed en toch betaalbaar te eten.
Klassieker eet je schuin aan de overkant bij Brasserie du Théâtre. De hoge ruimte ademt de sfeer van begin vorige eeuw. Jongens in witte sloven staan achter een oude zinc. Buiten op het grote terras verdrinkt een gesoigneerde heer in de ogen van een jonge vrouw met roze Chanel-jasje. “Geen foto’s alstublieft, dat zou hem kunnen comprommiteren”, zegt de verschrikte eigenaresse. Hier ga je heen voor fruits de mer en de klassieke Franse keuken.
Eenvoudiger eten doe je op Place Saint-Roch (leuke, hippe restaurantjes en een heerlijk ontspannen sfeer) of natuurlijk op Place Jean-Jaurès waar altijd muziek is en waar de studenten bijeenkomen.
Middag: Wat gaan we zien?
Vanaf de Promenade du Peyrou is het niet ver lopen naar de Jardin des Plantes. Montpellier heeft de oudste medische faculteit van Frankrijk en deze plantentuin hoort daar al sinds de begintijd bij. Een oude conservator staat ons op te wachten. Hij begint met het oudste deel van de tuin; een lange allée met lage plantenbakken waar al sinds 1596 studenten in de aarde staan te schoffelen. Maar het mooiste deel ligt links van de ingang: door een bijna Efteling-achtig laantje van gestapelde stenen kom je bij de Ecole Systémique; het hart van de tuin. In een grote cirkel zijn plantenvelden aangelegd met rondom de bustes van alle médecins naturalistes die hier gewerkt hebben. In een vijver drijven nazaten van de lotusbloemen die een medicus in 1830 meenam uit Egypte. Overal zijn natuurstenen bankjes waarop studenten zitten te praten of van de zon genieten. Maar de conservator is somber. Als er niet snel geld voor onderhoud vrijkomt, is het maar de vraag of deze tuin voor het publiek geopend kan blijven.
Aan de overkant van de straat staat de medische faculteit, waarmee het een stuk beter gaat. Het is een groot middeleeuws gebouw dat overgaat in een kathedraal met imposante zuilen. Als vanzelfsprekend lopen we de faculteit binnen. Ik ben onder de indruk van de mooie tegelvloeren, het houtsnijwerk, de binnenplaats. Van de rechte lijn ook, die vanuit de historie wordt getrokken en waar al deze jonge mensen achteloos deel van uitmaken.
Rondlopend door de buurt (geen specifieke wijknaam) achter de faculteit zie je het Montpellier zoals dat geweest moet zijn. Een Marokkaanse vrouw hangt haar was aan het balkon. Gillende kinderen rennen op straat. Jongens leunen op een trapje tegen een verzakte ballustrade. Maar ook hier heeft de gemeente keurig onderhouden tuintjes gemaakt waarbij een bordje discreet aangeeft: 'Deze plek is van u. Zorg er goed voor’.
Een thee tussendoor
Nog niet zo heel lang geleden was de Place de la Canourgue een plein van aangestampte aarde waar gearmde meisjes hun rondjes maakten voor de toekijkende jongens. “Leuke gezichtjes”, lees ik in een reisgids uit 1956, “jammer dat hun benen te kort zijn.”
Nu is er gras met geurende bloembedden en zijn er terrasjes langs de rand. Latitude Café heeft een goede sfeer (hip) en keus uit veel soorten koffie, thee en ijs. Bij minder goed weer zou je je thee kunnen drinken bij l’Heure Bleue in de rue de la Garbonnerie. Een boudoir met veel brocante en oosterse elementen. Een groot deel van het interieur is te koop. De eigenaars, twee vrienden, presenteren trots hun collectie zelf geïmporteerde thee (“Dit dronken de Romanovs altijd”) die je ook mee kunt nemen.
Terug loop je over de Esplanade Charles de Gaulle. Een lange laan, kiosken, platanen. Kan het Franser? Maar ook hier geen verkeer.
Halverwege vind je het Musée Fabre. Het wordt groots verbouwd en zal bij de heropening in 2007 twee keer zo groot zijn als nu. Gelukkig is er nog het Musée Languedocien. Vooral het gebouw zelf, met zijn schitterende binnenplaats, is de moeite waard. De conservatrice schiet in de stress als we vragen of we een foto mogen maken. De laatste keer dat ze dat toeliet, zag ze haar trappenhuis terug in de Marie-Claire met een Toyota op het bordes gemonteerd.
Binnen geven stijlzalen een goed idee van het leven in een hôtel particulier, eind achttiende eeuw. Verder is er vooral een grote collectie ‘van alles wat’, bijeengesprokkeld door de vaak welgestelde leden van het amateur-archeologen genootschap. Erg mooi vind ik het Romeinse glaswerk dat in al zijn fragiliteit de eeuwen heeft doorstaan. Voor mij is er vanaf half juni dus de grote expositie Le verre et l'éternité.
Natuurlijk sluit je een dag Montpellier af op de Comédie. Terrasjes genoeg. Terwijl de mensen voorbijstromen en de zon de gevels goudgeel kleurt, bedenk je dat je vanavond maar eens op het strand gaat eten.
DOEN IN MONTPELLIER
Let op! Veel culturele attracties in Montpellier zijn ’s ochtends gesloten.
Tip: rondleiding door de stad via het Office de Tourisme. Bezoek aan de middeleeuwse Mikvé (joodse rituele baden) En eindelijk eens toegang tot diverse hôtels particuliers, zestiende- en zeventiende-eeuwse woonhuizen.
Alle zaterdagen om 15.00 uur in het Frans (’s zomers 10.00 en 17.00 uur) en om 15.30 uur (’s zomers 10.30 uur) in het Engels. Vertrek Place de la Comédie voor het Office du Tourisme: (0033) 4 67606060, www.ot-montpellier.fr.
Musée Languedocien, geopend van 14.30-17.30 uur (’s zomers 15.00-18.00 uur). Zon- en feestdagen gesloten. 7 rue Jacques Cœur (0033) 4 67529303.
La Faculté de Médecine. Het office de tourisme verzorgt een rondleiding door het geheel van gebouwen (middeleeuws klooster, episcopaal paleis, achttiende-eeuws anatomisch amphitheater en het museum met medische collecties).
Musée Farbe, wegens renovatie grotendeels gesloten tot 2007, maar in le Pavillon du Musée blijven (steeds wisselende) deelcollecties te zien. 2 rue Montpelliéret, (0033) 4 67148300.
Jardin des Plantes. 163 rue Auguste Brousonnet. Vrij toegankelijk Geopend van 12.00 tot 18.00 uur (20.00 in de zomer). Maandag gesloten.
De wijk Antigone. Achter het winkelcentrum Polygone. Een aaneenschakeling van woonblokken en grote, bijna megalomane gebouwen in neoklassieke jarentachtigarchitectuur. De trots van Montpellier. In architectuur geïnteresseerden zouden hier een rondwandeling kunnen wagen.
SLAPEN
New Hotel du Midi. Driesterrenhotel aan de Comédie met mooie art-decogevel. Net helemaal gerenoveerd. Ruime, smaakvolle kamers, goed ingericht, met bijbehorende prijzen (€ 90-€ 180). (0033) 4 67926961, www.new-hotel.com.
Hôtel d'Angleterre. Perfecte ligging bij Comédie, mooie witte façade, maar zeer eenvoudig. De duurste kamers – met 2 double lits – zijn oké (€ 26-€ 46).
(0033) 4 67585950, http://hotel-d-angleterre.com.
Mercure Montpellier. Zakelijk, maar ideaal: entree in de parkeergarage (Polygone). Moderne, ‘internationale’ hotelkamers. Ontbijt op mooi, groot dakterras (€ 78-€ 120). (0033) 4 67998989.
ETEN & DRINKEN
Les Bains de Montpellier, 6 rue Richelieu, (0033) 4 67607087 (reserveren is nodig!).
Brasserie du Théâtre, 22 boulevard Victor Hugo, (0033) 4 67588880.
Latitude Café, Fchocolatier
l'Heure Bleue, 1 rue de la Carbonnerie, (0033) 4 67664105.
Le Jardin des Sens, 11 avenue St-Lazare, (0033) 4 99583838.
Met drie Michelinsterren de culinaire top in Montpellier en omgeving. Modern, ambitieus en zeer prijzig, maar hét restaurant van dit moment.
La Compagnie des Comptoirs, 51 avenue Francois Delmas, (0033) 4 99583929.
(van dezelfde eigenaar als le Jardin des Sens, maar met (iets) toegankelijker prijzen).
Of, kijk gewoon rond op Place Saint-Côme (echt leuk) of Place Jean Jaurès (Le Pain Quotidien voor salades en sandwiches bijvoorbeeld. Le tire bouchon – klassiek Franse, maar prima menu’s, € 12 voor drie gangen).
NET BUITEN HET CENTRUM
Vlak buiten Montpellier zijn verschillende particuliere zeventiende-eeuwse landhuizen die je kunt bezichtigen. Bijvoorbeeld:
Château de la Mogère, 2235 Route de Vauguières, Montpellier (0033) 4 67657201, www.lamogere.com.
Château de Flaugergues, 1744 avenue Albert Einstein, Montpellier, (0033) 4 99526637, www.flaugergues.com. Aanrader: dit château is goed per fiets (fietspad!) te bereiken. Je kunt fietsen huren in de straat die van de Comédie naar het station loopt (27 rue Maguelone, (0033) 4 67228782).
Château de l’Engarran in Lavérune. Wijnchâteau met wijnproeverij: uitstekende wijnen en aardige eigenaars. (0033) 4 670002, www.chateau-engarran.com.
AAN DE KUST
Carnon Plage is een kleine, rustige, lintvormige badplaats met vooral veel privé-huizen aan zee. Echte aanrader: Le J. Restaurant aan zee met heerlijk terras op het strand. Interieur: ruim, prettig, modern. Groot loungedeel. Prima keuken (meditteraan/fusion). 8 avenue Grassion, Cibrand, (0033) 4 67503499.
Palavas les Flots is een gezellige badplaats met grote binnenhaven, pier en strand. Zomers erg druk, maar te doen. Rondlopend over de kades of langs de jachthaven stuit je vanzelf op leuke terrasjes. Of ga naar Le Phare, een restaurant boven in een enorme watertoren met langzaam ronddraaiende vloer. Geeft schitterend panorama van 360 graden op de zee en achterland. Interieur: Modern Provençaals. Bufetten of menu’s met goede visgerechten. Wel reserveren! Place de la Méditerranée, (0033) 4 67686116.
La Grande Motte is een hoogtepunt van James Bond-achtige architectuur uit de jaren zeventig. Niets dan driehoekige, lage witte flatgebouwen rond een enorme jachthaven. De appartementen zijn vooral eigendom van keurige, vaak al wat oudere, Fransen, die hier langs de kades en de vele terrasjes flaneren.
Dit artikel is gepubliceerd in En France 1-2006. Let op: prijzen, adressen en openingstijden kunnen sindsdien veranderd zijn.
Tekst Lidewij van Wilgen
Onder de platanen schuifelt een oudere dame voort aan de arm van haar man, deze middag op de Promenade van Montpellier. Voorzichtig, omdat ze haar hoge hakken nog niet heeft willen opgeven. Een jongen met dreadlocks fietst hen voorbij. Hij heeft drie oorbellen door zijn lip en draagt een tas met een slecht opgerolde slaapzak. Op de stoeprand staat een stralende jonge vrouw in hemdje en op teenslippers. Haar vriend, met sikje, draagt hun kind. Ze staan daar, en kijken alleen maar. Voor hen een zee van rozerode dakpannen, cipressen en een enkele kerktoren. Daarachter, in de verte, schittert de Middellandse Zee. Het enige geluid is dat van een tuinman, die een toch al gemillimeterd grasveld maait.
Niemand lijkt haast te hebben in Montpellier. Toch is juist dit de snelst groeiende stad van Frankrijk. Want wie wil hier niet wonen? De zon lijkt altijd te schijnen. Het achterland is oogverblindend en op twintig minuten van het centrum sta je met je voeten in de Middellandse Zee. Er is een grote universiteit die studenten en bedrijven uit de hele wereld aantrekt. Een gedreven burgermeester koppelt al jaren het ene ambitieuze project voor stadshernieuwing aan het andere. Hier geen rondrazende scootertjes, geen lawaai of uitlaatgassen. Het hele centrum is autovrij. Mensen wandelen, fietsen, of nemen de blauwe tram die alle wijken met het centrum verbindt. Straten zijn geplaveid met zachtgeel natuursteen. Grote potten uit Anduze, te duur om in je eigen tuin te zetten, staan bij bosjes op straat. Misschien is dit wel de ideale stad.
De mooiste entree in Montpellier maak je door de borden ‘Centre Historique’ te volgen en te parkeren onder het centrale plein, Place de la Comédie. Het kostte me even om het te doorzien, maar het centrum zit heel overzichtelijk in elkaar. Het historische centrum is compact, autovrij en te belopen. Het wordt doorsneden door de belangrijkste winkelstraat (Rue de la Loge, later Rue Foch) die vanaf de Comédie omhoog loopt. Links van deze straat vind je deur aan deur winkeltjes in goed gerestaureerde, vaak middeleeuwse straatjes. De rechterhelft van het centrum is minder opgeknapt. Hier geen blinkend natuursteen maar authentieke, soms wat morsige straatjes en historische monumenten.
’s Ochtends: winkelen
Het oude centrum van Montpellier is niet toevallig intact gebleven. In plaats van de grote winkelketens in het oude stadshart te persen heeft de stad ze onopvallend weggestopt in Le Polygone, een groot winkelcentrum aan de rand van de Place de la Comédie. Zelf sla ik dit nooit over vanwege de grote FNAC-boekhandel. Als cd’s of boeken de band ‘le choix du FNAC’ dragen, kun je er bijna blind vanuit gaan dat ze goed zijn. Ook verkopers geven met banden hun eigen favorieten aan ('le choix du vendeur') en willen daar graag over vertellen. Handig: cd’s kun je direct beluisteren door ze met hun streepjescode tegen een zuil te houden.
Na het overdekte Polygone is het een verademing de kleine straatjes aan de linkerkant van het centrum in te gaan. Koop heerlijke chocolade in grote plakken of chocoladeolijven bij l’Atelier du Chocolat in de Rue d’Etuves.
Even verderop, verstopt in de smalle Rue en Condeau, vind je Etat d’Ame, een verrassende interieur- en cadeauwinkel met achterin een schitterend bogenplafond. Rue de l'Ancien Courrier is de smalle straat waarlangs vroeger de postkoets reed. Nu is hij bekleed met glanzend natuursteen en vind je deur aan deur winkeltjes waarbij alleen de oude architectuur het al interessant maakt om binnen te kijken. De chiquere winkels van de grote modemerken vind je in de Rue Foch, op weg naar de Arc de Triomphe.
Een laatste bijzondere winkel, die ikzelf tot nu toe voorbij was gelopen, tref je in de rechterhelft van het centrum. In de Rue de l'Aiguillerie 33 is een schijnbaar minuscuul speelgoedwinkeltje, Pomme de Reinette, dat vooral marionetten en poppenhuismeubels lijkt te verkopen. Eenmaal binnen blijkt echter zaal na zaal zich aanéén te rijgen. De collectie is uitputtend en echt origineel. Op de etage is zelfs een klein museum met antiek speelgoed.
Midi: tijd voor eten & drinken
Vlak achter de schouwburg, in een donker straatje, bevindt zich één van de bestbewaarde geheimen van Montpellier: Restaurant les Bains. Op een verweerde voorgevel zijn de letters nog leesbaar: dit is een badhuis uit 1762. Door een klein poortje ga je naar binnen om uit te komen op een binnenplaats met palmbomen en kleurig gedekte tafels. Om je heen zijn serres waarachter de poortjes naar de kleedkamers van destijds bewaard zijn gebleven. Tweehonderd jaar lang, tot 1962, waren deze baden in gebruik. Daarna heeft de eigenaresse de deuren op slot gedaan en jarenlang bouwafval en huisvuil op de binnenplaats gestort. Alleen de palmbomen staken nog uit boven de laag vuil die de nieuwe eigenaar aantrof. Natuurlijk was dit de redding van het gebouw; alles bleek nog in de oorspronkelijke staat en is als zodanig gerestaureerd. Een aanrader om uitgebreid, erg goed en toch betaalbaar te eten.
Klassieker eet je schuin aan de overkant bij Brasserie du Théâtre. De hoge ruimte ademt de sfeer van begin vorige eeuw. Jongens in witte sloven staan achter een oude zinc. Buiten op het grote terras verdrinkt een gesoigneerde heer in de ogen van een jonge vrouw met roze Chanel-jasje. “Geen foto’s alstublieft, dat zou hem kunnen comprommiteren”, zegt de verschrikte eigenaresse. Hier ga je heen voor fruits de mer en de klassieke Franse keuken.
Eenvoudiger eten doe je op Place Saint-Roch (leuke, hippe restaurantjes en een heerlijk ontspannen sfeer) of natuurlijk op Place Jean-Jaurès waar altijd muziek is en waar de studenten bijeenkomen.
Middag: Wat gaan we zien?
Vanaf de Promenade du Peyrou is het niet ver lopen naar de Jardin des Plantes. Montpellier heeft de oudste medische faculteit van Frankrijk en deze plantentuin hoort daar al sinds de begintijd bij. Een oude conservator staat ons op te wachten. Hij begint met het oudste deel van de tuin; een lange allée met lage plantenbakken waar al sinds 1596 studenten in de aarde staan te schoffelen. Maar het mooiste deel ligt links van de ingang: door een bijna Efteling-achtig laantje van gestapelde stenen kom je bij de Ecole Systémique; het hart van de tuin. In een grote cirkel zijn plantenvelden aangelegd met rondom de bustes van alle médecins naturalistes die hier gewerkt hebben. In een vijver drijven nazaten van de lotusbloemen die een medicus in 1830 meenam uit Egypte. Overal zijn natuurstenen bankjes waarop studenten zitten te praten of van de zon genieten. Maar de conservator is somber. Als er niet snel geld voor onderhoud vrijkomt, is het maar de vraag of deze tuin voor het publiek geopend kan blijven.
Aan de overkant van de straat staat de medische faculteit, waarmee het een stuk beter gaat. Het is een groot middeleeuws gebouw dat overgaat in een kathedraal met imposante zuilen. Als vanzelfsprekend lopen we de faculteit binnen. Ik ben onder de indruk van de mooie tegelvloeren, het houtsnijwerk, de binnenplaats. Van de rechte lijn ook, die vanuit de historie wordt getrokken en waar al deze jonge mensen achteloos deel van uitmaken.
Rondlopend door de buurt (geen specifieke wijknaam) achter de faculteit zie je het Montpellier zoals dat geweest moet zijn. Een Marokkaanse vrouw hangt haar was aan het balkon. Gillende kinderen rennen op straat. Jongens leunen op een trapje tegen een verzakte ballustrade. Maar ook hier heeft de gemeente keurig onderhouden tuintjes gemaakt waarbij een bordje discreet aangeeft: 'Deze plek is van u. Zorg er goed voor’.
Een thee tussendoor
Nog niet zo heel lang geleden was de Place de la Canourgue een plein van aangestampte aarde waar gearmde meisjes hun rondjes maakten voor de toekijkende jongens. “Leuke gezichtjes”, lees ik in een reisgids uit 1956, “jammer dat hun benen te kort zijn.”
Nu is er gras met geurende bloembedden en zijn er terrasjes langs de rand. Latitude Café heeft een goede sfeer (hip) en keus uit veel soorten koffie, thee en ijs. Bij minder goed weer zou je je thee kunnen drinken bij l’Heure Bleue in de rue de la Garbonnerie. Een boudoir met veel brocante en oosterse elementen. Een groot deel van het interieur is te koop. De eigenaars, twee vrienden, presenteren trots hun collectie zelf geïmporteerde thee (“Dit dronken de Romanovs altijd”) die je ook mee kunt nemen.
Terug loop je over de Esplanade Charles de Gaulle. Een lange laan, kiosken, platanen. Kan het Franser? Maar ook hier geen verkeer.
Halverwege vind je het Musée Fabre. Het wordt groots verbouwd en zal bij de heropening in 2007 twee keer zo groot zijn als nu. Gelukkig is er nog het Musée Languedocien. Vooral het gebouw zelf, met zijn schitterende binnenplaats, is de moeite waard. De conservatrice schiet in de stress als we vragen of we een foto mogen maken. De laatste keer dat ze dat toeliet, zag ze haar trappenhuis terug in de Marie-Claire met een Toyota op het bordes gemonteerd.
Binnen geven stijlzalen een goed idee van het leven in een hôtel particulier, eind achttiende eeuw. Verder is er vooral een grote collectie ‘van alles wat’, bijeengesprokkeld door de vaak welgestelde leden van het amateur-archeologen genootschap. Erg mooi vind ik het Romeinse glaswerk dat in al zijn fragiliteit de eeuwen heeft doorstaan. Voor mij is er vanaf half juni dus de grote expositie Le verre et l'éternité.
Natuurlijk sluit je een dag Montpellier af op de Comédie. Terrasjes genoeg. Terwijl de mensen voorbijstromen en de zon de gevels goudgeel kleurt, bedenk je dat je vanavond maar eens op het strand gaat eten.
DOEN IN MONTPELLIER
Let op! Veel culturele attracties in Montpellier zijn ’s ochtends gesloten.
Tip: rondleiding door de stad via het Office de Tourisme. Bezoek aan de middeleeuwse Mikvé (joodse rituele baden) En eindelijk eens toegang tot diverse hôtels particuliers, zestiende- en zeventiende-eeuwse woonhuizen.
Alle zaterdagen om 15.00 uur in het Frans (’s zomers 10.00 en 17.00 uur) en om 15.30 uur (’s zomers 10.30 uur) in het Engels. Vertrek Place de la Comédie voor het Office du Tourisme: (0033) 4 67606060, www.ot-montpellier.fr.
Musée Languedocien, geopend van 14.30-17.30 uur (’s zomers 15.00-18.00 uur). Zon- en feestdagen gesloten. 7 rue Jacques Cœur (0033) 4 67529303.
La Faculté de Médecine. Het office de tourisme verzorgt een rondleiding door het geheel van gebouwen (middeleeuws klooster, episcopaal paleis, achttiende-eeuws anatomisch amphitheater en het museum met medische collecties).
Musée Farbe, wegens renovatie grotendeels gesloten tot 2007, maar in le Pavillon du Musée blijven (steeds wisselende) deelcollecties te zien. 2 rue Montpelliéret, (0033) 4 67148300.
Jardin des Plantes. 163 rue Auguste Brousonnet. Vrij toegankelijk Geopend van 12.00 tot 18.00 uur (20.00 in de zomer). Maandag gesloten.
De wijk Antigone. Achter het winkelcentrum Polygone. Een aaneenschakeling van woonblokken en grote, bijna megalomane gebouwen in neoklassieke jarentachtigarchitectuur. De trots van Montpellier. In architectuur geïnteresseerden zouden hier een rondwandeling kunnen wagen.
SLAPEN
New Hotel du Midi. Driesterrenhotel aan de Comédie met mooie art-decogevel. Net helemaal gerenoveerd. Ruime, smaakvolle kamers, goed ingericht, met bijbehorende prijzen (€ 90-€ 180). (0033) 4 67926961, www.new-hotel.com.
Hôtel d'Angleterre. Perfecte ligging bij Comédie, mooie witte façade, maar zeer eenvoudig. De duurste kamers – met 2 double lits – zijn oké (€ 26-€ 46).
(0033) 4 67585950, http://hotel-d-angleterre.com.
Mercure Montpellier. Zakelijk, maar ideaal: entree in de parkeergarage (Polygone). Moderne, ‘internationale’ hotelkamers. Ontbijt op mooi, groot dakterras (€ 78-€ 120). (0033) 4 67998989.
ETEN & DRINKEN
Les Bains de Montpellier, 6 rue Richelieu, (0033) 4 67607087 (reserveren is nodig!).
Brasserie du Théâtre, 22 boulevard Victor Hugo, (0033) 4 67588880.
Latitude Café, Fchocolatier
l'Heure Bleue, 1 rue de la Carbonnerie, (0033) 4 67664105.
Le Jardin des Sens, 11 avenue St-Lazare, (0033) 4 99583838.
Met drie Michelinsterren de culinaire top in Montpellier en omgeving. Modern, ambitieus en zeer prijzig, maar hét restaurant van dit moment.
La Compagnie des Comptoirs, 51 avenue Francois Delmas, (0033) 4 99583929.
(van dezelfde eigenaar als le Jardin des Sens, maar met (iets) toegankelijker prijzen).
Of, kijk gewoon rond op Place Saint-Côme (echt leuk) of Place Jean Jaurès (Le Pain Quotidien voor salades en sandwiches bijvoorbeeld. Le tire bouchon – klassiek Franse, maar prima menu’s, € 12 voor drie gangen).
NET BUITEN HET CENTRUM
Vlak buiten Montpellier zijn verschillende particuliere zeventiende-eeuwse landhuizen die je kunt bezichtigen. Bijvoorbeeld:
Château de la Mogère, 2235 Route de Vauguières, Montpellier (0033) 4 67657201, www.lamogere.com.
Château de Flaugergues, 1744 avenue Albert Einstein, Montpellier, (0033) 4 99526637, www.flaugergues.com. Aanrader: dit château is goed per fiets (fietspad!) te bereiken. Je kunt fietsen huren in de straat die van de Comédie naar het station loopt (27 rue Maguelone, (0033) 4 67228782).
Château de l’Engarran in Lavérune. Wijnchâteau met wijnproeverij: uitstekende wijnen en aardige eigenaars. (0033) 4 670002, www.chateau-engarran.com.
AAN DE KUST
Carnon Plage is een kleine, rustige, lintvormige badplaats met vooral veel privé-huizen aan zee. Echte aanrader: Le J. Restaurant aan zee met heerlijk terras op het strand. Interieur: ruim, prettig, modern. Groot loungedeel. Prima keuken (meditteraan/fusion). 8 avenue Grassion, Cibrand, (0033) 4 67503499.
Palavas les Flots is een gezellige badplaats met grote binnenhaven, pier en strand. Zomers erg druk, maar te doen. Rondlopend over de kades of langs de jachthaven stuit je vanzelf op leuke terrasjes. Of ga naar Le Phare, een restaurant boven in een enorme watertoren met langzaam ronddraaiende vloer. Geeft schitterend panorama van 360 graden op de zee en achterland. Interieur: Modern Provençaals. Bufetten of menu’s met goede visgerechten. Wel reserveren! Place de la Méditerranée, (0033) 4 67686116.
La Grande Motte is een hoogtepunt van James Bond-achtige architectuur uit de jaren zeventig. Niets dan driehoekige, lage witte flatgebouwen rond een enorme jachthaven. De appartementen zijn vooral eigendom van keurige, vaak al wat oudere, Fransen, die hier langs de kades en de vele terrasjes flaneren.
Dit artikel is gepubliceerd in En France 1-2006. Let op: prijzen, adressen en openingstijden kunnen sindsdien veranderd zijn.
Agenda
